De fine art fotografie van Annemiek (1964) begon in 2022, in de laatste dagen van het leven van haar moeder. Ze zocht naar beelden die de onwerkelijke overgang van leven naar dood konden vangen en hierin vond ze haar focus. Én het laatste duwtje om de veiligheid van een vaste baan los te laten en volledig voor haar fotografie te gaan. Sindsdien is haar werk een verkenning van vergankelijkheid. Ze voelt dat fotografie iets kan vasthouden wat al verdwijnt op het moment van beleven.

Precies daarin zit voor haar de kracht: een moment wordt waardevol omdat het eindig is. Die zachte paradox, de pijn van het voorbijgaan én de kracht van datzelfde moment, is wat zij zichtbaar wil maken, zo intuïtief mogelijk. Hierbij is de natuur haar grootste inspiratiebron. Dit groeide uit tot haar Songs of Silence, uitgegeven in een serie van drie leporello's. Nu experimenteert ze met diverse analoge technieken en materialen die kwetsbaarheid en tijd in zich dragen. Ze onderzoekt hoe ze zo het thema van vergankelijkheid kan verdiepen.

Esmee is fotograaf, beeldend kunstenaar, culinair schrijver en vormgever. Ze combineert fotografie, mixed media en taal tot gelaagd werk, waarbij thema’s als kwetsbaarheid, tijd en aanwezigheid centraal staan. Het is een voortdurende verkenning van de menselijke conditie, waarbij zij zich richt op de interactie tussen mensen en hun omgeving en ruimte biedt voor introspectie en dialoog, en waarin de toeschouwer wordt aangemoedigd om zich te verbinden met de diepere lagen van betekenis en beleving.

Voordat Esmee zich volledig op het kunstenaarschap richtte, werkte zij in het basisonderwijs en als schrijver. Een periode van ernstige ziekte bracht haar ertoe haar artistiek werk met een hernieuwde urgentie en zeggingskracht te benaderen, wat leidde tot een groter zelfbewustzijn in deze levensfase

Op oudere leeftijd een (noodgedwongen) omslag maken is heftig, spannend maar tegelijkertijd uitdagend. Greet (1963) ‘verruilde’ haar werk in de zorg voor de fotografie en is in 2021 afgestudeerd aan de opleiding Photographic Design aan de Fotovakschool in Rotterdam met haar project en fotoboek ‘Good Enough’. Thema’s als vergankelijkheid, herinnering en gemis vormen een rode draad in haar werk. Ze is een observator; een detaillist. Veelvuldig op zoek naar de schoonheid van verval. Haar beelden zijn wellicht een vertaling van haar binnenwereld.

In 2024 volgde een 2e fotoboek ‘Wat ik weet is uitgewist…’, over het Lewy Body-dementieproces van haar vader. Voor beide boeken maakte zij voor het eerst gebruik van oude eigen familiefoto’s. Op dit moment zijn anonieme oude foto’s het uitgangspunt in haar werk. Het definitieve beeld wordt gekenmerkt door een letterlijke en/of figuurlijke gelaagdheid, waarbij zij steeds op zoek gaat naar objecten, die het beeld kunnen versterken.

Jiska is fotograaf en beeldend kunstenaar. In haar fotografisch werk richt zij zich op de binnenwereld van mensen. Zij zoekt naar momenten waarin intimiteit, kwetsbaarheid en vervreemding elkaar raken en legt momenten vast die balanceren tussen schijnbare tegenpolen: zichtbaar maken en verbergen, kwetsbaarheid en kracht, stilte en de beweging van verandering. Naast fotografie maakt zij ook grafisch werk, waarbij haar foto’s het vertrekpunt vormen. Boomschors, wateroppervlakken en aardlagen vormen het uitgangspunt voor een onderzoek naar lijnen, patronen en gelaagdheid.

Door haar werk als psycholoog en door gezinsleven was er lange tijd weinig ruimte om te exposeren. Het maken van beelden is echter altijd een constante gebleven. Binnen het kunstenaarscollectief Blommen werkt zij samen met andere kunstenaars die ieder hun eigen blik en ideeën meebrengen. In deze samenwerking ontstaat ruimte om werk te tonen, elkaar te inspireren en te experimenteren.

De schoonheid van het dagelijks leven en hoe mensen zich daarin bewegen — in al hun pracht, kracht, kwetsbaarheid, eenzaamheid en soms absurditeit — is voor Marieke Boon (Delft, 1966) een voortdurende bron van verwondering en inspiratie. Naast sociaal-documentaire fotoseries waarin vergankelijkheid vaak centraal staat maakt zij seriematig werk waarin zij de natuur en haar directe leefomgeving gebruikt als metafoor voor grotere thema’s. In haar werk gaat zij op zoek naar de sporen die mensen nalaten, zowel fysiek als emotioneel. Thema’s als eenzaamheid en vergankelijkheid benadert zij met een relativerende blik waarbij ook ruimte is voor hoop en humor.

Na een leven in de detailhandel en het opvoeden van twee kinderen, besloot ze in 2014 het roer om te gooien en verder te gaan met fotografie. Na haar opleiding aan de Fotovakschool in Rotterdam ontwikkelde ze zich verder in documentairefotografie en storytelling. Door de jaren heen krijgt haar werk steeds meer gelaagdheid en gebruikt ze naast de fotografische ook diverse andere technieken om haar verhalen te vertellen.

Marielle is fotograaf en beeldend kunstenaar. Haar werk kenmerkt zich door zelfportretten en een combinatie van fotografie en beeldende kunst. In haar werk verkent zij thema's als identiteit, trauma en de transformerende kracht van zelfreflectie. Met opleidingen in textiel, tekenen, mode en fotografie legde zij een stevige basis voor haar gevarieerde loopbaan.

Voordat ze zich volledig toelegde op de beeldende kunst en fotografie in 2016, heeft Marielle jarenlang gewerkt als dessinontwerper en interieurvormgever. Verder werkte zij lange tijd als coach en mentor voor vrouwen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Haar werk getuigt van haar veelzijdige talenten en toewijding aan vrouwenemancipatie.

Na haar 50e, in een lange periode van revalidatie vond Mariëtte Aernoudts haar passie voor de fotografie. Aanvankelijk hield zij zich vooral bezig met portretfotografie. Naarmate haar interesses zich ontwikkelden, begon zij met het creëren van verhalen door middel van samengestelde beelden in Photoshop.

Mariëtte’s huidige fotografie ontstaat uit een verlangen om stil te staan bij wat vaak onopgemerkt blijft. In kleine fragmenten van natuur — flora, fauna en hun fragiele aanwezigheid — zoekt zij naar verwondering en betekenis. Toeval speelt daarin een belangrijke rol. Mariëtte's gedrevenheid heeft haar erkenning opgeleverd in nationale en internationale wedstrijden, waaronder een tentoonstelling van 5 maanden in Toscane, Parijs en Arles.

Als autodidact maker achter Mae Finn Art onderzoekt Puck Smit hoe de positie van de underdog opnieuw neergezet kan worden door er waarde aan te geven. Haar werk komt voort uit haar fantasierijke en melancholische kijk op het leven, waarbij zij zich laat inspireren door mythen, folklore en de natuur, met daarbij een grote belangstelling voor het welzijn en de persoonlijkheden van de mens. Daarbij gebruikt Puck voornamelijk afgeschreven materialen; dit is niet alleen een ethische keuze of gebaar van verzet, maar ook vanwege de uitdaging die dit materiaal met zich meebrengt.

Al is zij altijd duidelijk een maker geweest, Puck heeft pas op latere leeftijd gerealiseerd hoe belangrijk dit voor haar is en er een richting aan kunnen geven door in de eerste plaats zichzelf serieus te nemen. Iets wat in deze wereld, met de verwachtingen waarmee vrouwen te maken hebben, niet altijd makkelijk is. Puck beschouwt zichzelf en haar werk als iets wat altijd in progressie zal zijn, maar zal ook in de toekomst altijd een stem willen blijven geven aan "de vreemde eenden in de bijt".

Renée werkt vanuit de tekening. Met inkt, aquarel en soft pastel op papier onderzoekt ze de grens waar herkenning oplost en gevoel overblijft. Maar waar ze vroeger zocht naar helderheid — een verhaal zo direct mogelijk overbrengen — doet ze nu bewust het tegenovergestelde. Ze werkt met vormen en vervormingen, met wat zich wel en niet laat lezen. Het verhaal blijft aanwezig als onderlaag, de tekening legt het niet open.

Een serie begint vaak klein: een toevallige ontmoeting, een gesprek, of een foto die iemand bewaarde. Wat ontstaat is geen illustratie, maar eerder een afdruk van wat daaronder ligt. Renée werkte oorspronkelijk als schrijver, vormgever en coach, en organiseerde festivals rond vrouwenwerk. Sinds 2018 vindt dit eerdere werk een nieuwe vorm in de tekening. Niet als sluitstuk, maar als volgende stap.

Wien de Graaf Hoorman (1957) is een veelzijdig beeldende kunstenaar die haar focus richt op kunst in al haar verschijningsvormen. De artistieke basis werd gelegd tijdens de opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam (mode). Na jarenlang voor haar gezin te hebben gezorgd en een kort heftige ziekte legt Wien nu haar focus weer volledig op haar kunst. In haar werk komen abstractie en figuratie op natuurlijke wijze samen. Haar diepe fascinatie voor rust en eenvoud vormt het vaste uitgangspunt binnen al haar disciplines. Inspiratie put zij uit de alledaagse dingen en de natuur, maar er klinkt ook een maatschappelijk engagement in haar werk door.

Als vrouw en moeder van drie dochters is de rol en het belang van de vrouw in de samenleving een centraal en terugkerend thema. Hoewel schilderen een belangrijke discipline blijft, verlegt Wien haar grenzen de laatste jaren steeds vaker naar driedimensionaal werk. Na het volgen van porselein cursussen bij Yuk Kan Yeung en haar huidige verdieping in keramiek, creëert zij fijnzinnige objecten. Haar achtergrond als 'modemeisje' blijft echter voelbaar; stoffen en textiel keren dan ook regelmatig terug in haar creaties.